Hayatımda kaç kez yaşadığımı derinden hissettim bilmiyorum. Ya da hissediyordum fakat farkına varmak büyük bir maharet istiyordu da ben yapamıyordum. Şu an bir ilki yaşıyorum, pencereden esen rüzgar sigaramın dumanına yön veriyor, her çekişte izmarit küle dönüyor fakat ateş yanmaya devam ediyor. Yaşam ve ölüm gibi. Düşen küller uçup gidiyor kalanlar ise bir kadının nefesiyle yanmaya devam ediyor. Sessizlik o kadar derin ki ateşin çıtırtısını bile duyabiliyorum. Yitip giden hayatların son çığlığı gibi. Gecenin karanlığında parlayan yıldızlar ise bir avuç yalandan ibaret. İnsanlar dünyayı sessizliğe bıraksalar da gölgelerini üstünden çekmiyor, bütün yapay ışıklarla yıldızlara perde düşürüyorlar. Yıldızları görebilmek için zifiri karanlığa muhtaç olmamızsa evrenin bir komplosu. Karanlıktan korkanlar yıldızlara kavuşamazlar…