Evim kalbimin attığı yerdir.

Yürünen, koşulan ama bitmeyen yollarda kaybolmamanın yolunu arıyorum. Amacım bir yere ya da doyum noktasına ulaşmak değil. Açıkçası neden yola çıktığımı, tam olarak ne zaman başladığımı da bilmiyorum. Belki yolun kendisi çok uzun zamandır var olmaktaydı, kendine bir evsiz arıyordu. Evet bunu sevdim. Evsiz birini arayan sahipsiz yollar. Evsiz birinin yolu sahiplenebilmesi ilginç olmaz mıydı? Sürekli yolda olmanın çetrefilli yanı da bu galiba. Peki kalbimizin attığını nerede hissedeceğiz? Bir şarkıya göre evimiz kalbimizin attığı yermiş. Çok da güzel bir şarkı. My home is where my heart beats. Her şeye rağmen yolu seviyorum galiba. Bana göre resmedilen çiçekli, sonbahar yapraklarıyla dolu ya da karlarla kaplı yolu...