Bir Gece Yarısı Rüyası Bölüm 3

‘’Biliyor musun her yere yürüyebilirim. Şehir değiştirirken bile yürüyebilirim. Ulaşma arzusu bağımlılık yapıyor galiba bana. Bir de yürürken istediğim kadar kaybolabiliyorum düşüncelerimde.’’

Kaldırımın uçlarında düşmemeye çalışarak yürüyordum. O da yanımdaydı. Oturmaktan sıkılmış, çakırkeyif olmuş bir halde sokağa atmıştık kendimizi. Söylediklerimi özenle dinliyor ve cevap veriyordu. Kaldırım boyumu uzatmış olsa da ona yetişememiştim. Bu düşünceyle kıkırdadım. Nedenini sormadı. O da güldü ama neden bilmiyorum.

‘’Yürüyerek dünyayı gezmek ister miydin?’’

Sorusuyla ona dönmüştüm ki ayaklarım birbirine dolandı. Yere düşmeyi beklerken kendimi Barış’ın kollarında buldum. Korkudan kalbim hızlanmıştı. Şaşkınlıkla ona bakıyordum. Belimdeki elini gevşetip okşamaya başladı. Korktuğumu anlamıştı galiba. Derin bir nefes verdim.

‘’Bazen beni böyle taşırsan neden olmasın.’’

Bakışlarında daha önce görmediğim ve tam olarak anlamadığım hisler, düşünceler vardı. Şaka yaparak bu atmosferi dağıtmak istedi.

‘’Emredersiniz hanımefendi. Tam zamanlı köleniz olarak işe başlıyorum.’’

Normalde gülmeyeceğim şakalara gülüyordum. Alkol ve Barış etkisiydi galiba. En çok da Barış. Tekrar düşmeyeyim diye elimden tutmuştu. Kaldırım biterken üzülerek ona döndüm.

‘’Ama bitti.’’

Söylediğim şeye beş dakika güldü. Arada konuşmaya çalışıyor yapamayıp tekrar gülüyordu. Ben de kaşlarımı çatmış onu izliyordum. Gülüşleri çehremi yumuşatana kadar…

Aslında konuşacak çok şey vardı. Öyleydi, bunu birkaç güne fark edecektim. Attığım her adımda, o geceye benzeyen manzaralar gördüğümde ne düşünürdü, siyah buklelerinin arasından parlayan gözleriyle nasıl bakardı… Uzun bir süre, pişmanlık ve yaşanmışlığın verdiği huzur arasında gidiş gelişler yaşayacaktık. Farklı bir son istemezken özlemenin ne haddimize olduğunu düşünecek ve o çok değerli birkaç saatin büyüsünden kurtulamayacaktık.

‘’Vedaları sevmiyorum.’’

‘’Ben de.’’

Buna rağmen devam ettik. Arkamıza bakmadan, kaderin bizi tekrar birleştirmeyecek kadar muamma, cilveli ve dengesiz bir nesne olduğunu düşünmeden yürümeye devam ettik.  Tamamen zıt, u dönüşü olmayan, farklı rotalara yol aldık. Günlük, sıkıcı hayatımızın birkaç saniyesinde durup gülümsediğimiz büyülü bir anı olarak kaldık birbirimize.

…………………………………………..SON……………………………………………….