İçinden gelmeyen halleri ve duyguları düşünürken yaşlandığını fark etti. Hatırladığı bu duygulardan, durumlardan çok uzaktaydı. Ruhunun yaşlılığı onu daha durgun, korkak ve hissiz yapıyordu. Hayatının ne zaman bir boşluğa dönüştüğünü saptayamadı. Uzun zamandır sadece nefes alıyordu, yaşamak neydi? Bu durumdan memnun muydu onu da bilmiyordu ya, daha iyisi nasıl olurdu? Belki de aşık olmalıydı, aşk neydi ki? Belki hayatına renk katacak bir geziye çıkmalıydı. Tek başınayken bir anlamı var mıydı diyar diyar gezmenin? İçinde; kuytu köşede bulunan küçük bir umut düşünmeye, koşmaya devam etmesini söylüyordu. Düşünceleri hep çıkmaz sokağa çıkarken durmadı, düşünmeye devam etti. Yolun hiç bitmeyeceğini bilmesine rağmen...